Przyznaję, że czasem lubię się przejechać walcem i wypuścić na wolność tę bitchy part of me, gdyż każdy ma swój cień i on też ma prawo pooddychać świeżym powietrzem, ale jeszcze bardziej lubię popaść w egzaltację, zachwyt i zadyszkę, bo tak bardzo musicie tam wszyscy pójść i jeść. No i to jest ten drugi przypadek. Mimo wszystko milszy memu sercu.
Tym razem recenzja będzie krótka, bo nie miałam szans na pełny przelot przez menu, więc bardzo chętnie posłucham opinii osób, które dogłębnie miały okazję zbadać ten wątek. Na pewno wrócę i jeśli ta misja skończy się ponownie takim powodzeniem, to Barbara wjedzie na moją bardzo krótką listę ulubionych stołecznych miejsc na śniadanie.
Po pierwsze bardzo szanuję, że w menu śniadaniowym znajdują się takie pozycje jak zupa cebulowa czy omlet z puree ziemniaczanym. ANARCHIA!!! Love it.
Po drugie wszystkie te śniadania są JAKIEŚ. Nie ma tu kolejnego bajgla „nowojorskiego” z serkiem i wędzonym łososiem, Boże, zmiłuj się nade mną. Są za to fajne, kreatywne połączenia, które łapią oko, uruchamiają kubki smakowe i nęcą, by spróbować więcej, niż podpowiada zdrowy rozsądek.
U nas – oczywiście – wjechała zupa cebulowa (32 zł) z tostem z taleggio i szczypiorkiem. Kto nie lubi taleggio, ten niech wyjdzie i zamknie drzwi z drugiej strony. Cóż za wspaniała cebulowa! Można ją postawić w Sèvres jako wzór zupy cebulowej. Niezwykle aromatyczna, umamiczna, bardzo długa w smaku, doprawiona idealnie w punkt – jednocześnie słona i lekko słodka; z godną ilością mięciutkiej, rozpływającej się na języku, bardzo poprawnie technicznie skarmelizowanej cebuli. Nawet teraz, gdy o niej piszę, to czuję jak mi napływa ślina do ust. Znakiem tego cebulowa była wybitnie pyszna. I do tego jedzona na śniadanie. Serduszko mi się topi jak ser na tej grzance.
Dalej jajka po indyjsku (38 zł) – jajeczka w koszulce w punkt, z wypływającym na raitę żółteczkiem. Raita to taki dip na bazie jogurtu naturalnego doprawiony ziołami, do tego tadka, czyli temperowane na tłuszczu przyprawy (kojarzycie jak to się robi do jajek po turecku? No to coś takiego właśnie), kolendra, lekko piklowana czerwona cebula i kilka kropel limonki. Wspaniałe śniadanie. Aromatyczne, dużo smaków, ale grających ze sobą ładnie i harmonijnie. I tu jest bardzo potrzebny chlebek, żeby to wszystko ładnie posprzątać z talerza. A chlebek mają bardzo dobry, z cudnym miękiszem i chrupiącą skórką. Zero słabych punktów.
Przyznaję, że dużym zaskoczeniem był dla mnie palony bakłażan (35 zł), którego pewnie z własnej woli bym nie zamówiła i byłby to błąd. Świetne danie, bardzo zrównoważone i ciekawe. Mocno dymny miąższ z bakłażana doprawiony tahiną, a jak wiadomo te dwa smaki kochają się bardzo. Do tego słona feta, orzechowa kozieradka i dodająca lekkości mięta. Wszystko tu pasuje i daje bardzo dużą przyjemność z jedzenia.
Wszystko mi się tu podobało: świetne jedzenie, świetne wnętrze, miła obsługa, pyszny napar imbirowy oraz to, że za pierwszym podejściem znalazłam miejsce parkingowe, co na Nowogrodzkiej jest jakimś rodzajem cudu.
Jeśli lubicie zacząć posiłek od warzyw (kto wie, ten wie), to jest taka opcja i porcja warzyw kosztuje 9 zł. W menu jest w sumie aż pięć opcji z jajkami, ale dla słodkolubów znajdzie się i naleśnik z gruszką w karmelu i sernik baskijski i (tego bym chciała spróbować) ciasto daktylowe z pikantnymi lodami, oliwą cytrynową i wędzoną solą. Albo to będzie fuck yeah albo what the fuck? Innej opcji tu nie widzę.
Zaznaczę, że mają też kolacje i jak czytam w menu „ogony wołowe, gremolata, sos orzechowy, bulion wołowy”, to… To ciągnie wilka do lasu.
Z rozkoszą wrócę do Barbary i z rozkoszą polecam Wam również tam zajrzeć. Gdyż jest to bliższe memu sercu, niż…
Magda
Info
@barbara.nowogrodzka
ul. Nowogrodzka 10, Warszawa
Spodobał Ci się wpis? To fajnie, bo mi też 🙂 Będzie mi miło, jeśli go polubisz lub udostępnisz. Dziękuję!
